Ég hef með tímanum alltaf færst fjær og fjær orðunum.
Sama þó hve aðrir gætu hlegið að því þar sem ég hef nú verið
þekktur fyrir það að segja
lengi frá hlutunum og segja margar mislélegar sögur.
En það er þó alltaf í viðleitni minni við að koma hlutunum
almennilega frá mér.
Túlka upplifun mína.
En þegar allt kemur til alls, eru orð einungis það sem þau eru:
orð.
Og orðin duga ekki, þau afmarka og eru erfið til samsetningar.
Því hef ég gripið meir og meir til tónlistarinnar.
Hef gert minna af því að tala um það sem er í raun og veru í gangi
og meira af því að hlusta.
Tónlistin hefur verið mín sáluhjálp.
Og hún hefur verið mín furðulega leið til að ná að tengjast.
Sama hversu mismunandi skoðanir manna geta verið þegar kemur að
grunninum í þessu lífi; lífið sjálft.
Hverslags fyrirbæri það svo er, hversu yfirnáttúrulegt það er getur
verið rætt endalaust um.
En ég finn eitthvað og fyrir mér er það satt og rétt.
Það verður bara að vera þannig fyrir okkur öll, við verðum öll að
finna eitthvað innra með okkur og treysta því.
Lífið er stórfurðulegt fyrirbæri og ég mun aldrei ætla mér að
skilja nema agnarögn af því.
Það er nú það skrýtnasta við það, þessi barátta manns við að reyna
að lifa í sátt með þeirri
vissu að maður muni aldrei virkilega vita.
Þegar öllu er á botnin hvolft held ég að maður verði alltaf að
reyna að brosa og lifa lífinu.
Ganga í gegnum allar þær mögulegustu tilfinningar og reyna að læra
eitthvað af hverri reynslu.
Vera þakklátur því að gjafir lífsins eru ótrúlegar.
Vera þakklátur því að það er alltaf einhver vonarglæta.
Frá þeirri stundu þegar ég hitti Pésa í fyrsta skiptið hefur mér
aldrei þótt vafi liggja á því að þar væri á ferð
drengur sem skildi þetta.
Hann vissi kannski ekki meðvitað að því og svona hluti er svo
erfitt að útskýra.
Orðin verða einhver baggi fyrir þá tilfinningu sem maður reynir að
koma frá sér.
En Pétur Brosti, alltaf virtist vera yfir honum einhver gleði.
Meira að segja þegar hann varð reiður í körfuboltanum, þegar
keppnisskapið tók öll völd.
Þá var hann virkilega lifandi!
Og hann mun lifa áfram með okkur og í okkur.
Með hverju brosi og í hverjum hlátri.
Maður verður að minnast góðu stundanna og láta þær reka mann
áfram.
Ég þekkti Pétur ekki best allra en ég þekkti hann og það var nóg
til þess að skilja eftir áhrif sem munu aldrei hverfa.
Fjölskylda hans hefur verið ótrúlega sterk á þessum erfiðu tímum
og það hefur ekki farið fram hjá neinum.
Minn hugur er hjá þeim.
Það er svo margt sem kemst ekki út í orðum.
Það sem mestu skiptir sem ég megna að koma í orð er þó það
að minning Péturs mun ávallt lifa.
Þannig lifir hann með okkur áfram.
Hjalti Jón